A smile that u will never see again

posted on 14 Feb 2010 22:28 by ichbinnik

14 กุมภาพันธ์ 2553 : ผมหวังเหลือเกินว่าวันนี้จำนวนคนที่มีความสุขจะมากกว่าจำนวนคนเหงาๆอย่างผม

ผมตัดสินใจจะย้ายหอพักใหม่ภายในสิ้นเดือนหน้านี้ ภาระกิจแรกสุดคือเก็บข้าวของทุกอย่างที่มีลงกระเป๋าให้หมด....

....รวมถึงข้าวของของคนรักเก่าผม

ไม่แปลกใช่ไหมที่ผมรู้สึกใจหายเล็กน้อยตอนที่ค่อยๆพับเสื้อผ้าทีละตัว ทีละตัว แล้วพบว่าเสื้อผ้ากองใหญ่ตรงหน้านี้ ในไม่ช้าผมจะไม่ได้เห็นมันอีกและของใช้ที่เพิ่มขึ้นตามวันเวลาที่อยู่ด้วยกัน อีกไม่นานก็คงกลับไปอยู่กับเจ้าของจริงๆซะที

....เฮ้ออออ..

ผมใช้เวลาไม่นานจัดการเก็บของของผมและของของเขา แต่เวลาที่นั่งกอดเข่ามองข้าวของที่กองอยู่ตรงกลางห้อง แล้วบอกกับตัวเองว่าแล้วทุกอย่างมันจะดีขึ้นนั้น...อีกนานเท่าไหร่มันถึงจะดีขึ้นจริงๆล่ะ??

ผมคิดว่าจะส่งอีเมลล์บอกเขาดีกว่าที่จะโทรไปบอก เพราะไม่อยากให้เราสองคนคุยกันตอนนี้และตั้งใจจะเก็บห้องไว้อีก 1 เดือน

...เผื่อว่าเขาจะได้มีเวลามาเอาของ ถ้าเดือนหน้าไม่ว่างจริงๆ 

...เผื่อว่าผมจะได้แวะกลับมาห้องได้เพื่อดูว่าของยังอยู่ (ดูไม่มีเหตุผลเอาซะเลย...)

...เผื่อว่าเวลา 1 เดือนอาจจะทำให้คน คนหนึ่งเปลี่ยนใจได้

...เผื่อว่าวันหนึ่ง.......

 

แต่ถ้าหากเวลายังคงเดินต่อไปเรื่อยๆด้วยอัตราเร็งคงที่แบบนี้ และทุกอย่างก็ยังคงดำเนินไปเหมือนกับที่เคยเป็นมา สิ่งที่ผมคิดมันก็ยังเป็นแค่ความคิด ความหวังก็ยังจะเป็นแค่ความหวัง

คน 2 คนก็คงต้องใช้ชีวิตของตัวเองต่อไป

และการลาจากคราวนี้ อาจจะไม่มีวันได้เจอ

*********************************************************************

เพ้ออีกละกรู.....เฮ้อออ

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet